قالب وردپرس قالب وردپرس آموزش وردپرس قالب فروشگاهی وردپرس وردپرس
سرخط خبرها
خانه / ورزش / رابطه ورزش و حافظه

رابطه ورزش و حافظه

تحقیقات دکتر هیتر.س. اولیف در دانشگاه علوم تندرسی اورگان در آمریکا نشان داد که سالمندانی که یک برنامه تمرینی شامل راه رفتن سریع بر روی نوارگردان را سه بار در هفته و به مدت یک ساعت، در طول چهار ماه انجام می دادند حافظه و زمان واکنش آنها، بهبود یافته بود.
رابطه ورزش و حافظه

تحقیقات بیشتر نشان داد که آهسته دویدن (Jogging)، راهپیمایی، دوچرخه سواری و حرکات موزون نیز مانند راه رفتن سریع موجب بهبود حافظه و زمان واکنش در سالمندان می شوند. (اولیف، ۲۰۰۰)
پژوهشگران همچنین دریافتند که سالمندانی که در یک برنامه تمرینی قدرتی و انعطافی به مدت یک ساعت سه بار در هفته و در طول ۴ ماه شرکت کردند عملکردشان در اجرای آزمون های حافظه، بهبود یافت. اگر چه این گونه بهبود حافظه بیشتر در سالمندانی که تمرینات هوازی انجام می دهند رخ می دهد، اما تحقیقات بیشتر نشان داده است که هیچ تمرین ورزشی نسبت به تمرینات ورزشی دیگر از لحاظ تاثیر بر حافظه برتری ندارد. به عبارت دیگر بین ورزش های مختلف از حیث تاثیر بر حافظه تفاوت معنی داری مشاهده نمی شود.
در تحقیقی دیگر، سالمندانی که به تازگی بازنشسته شده بودند و زندگی کم تحرکی را آغاز کرده بودند، در طول ۴ سال توسط آزمون های شناختی گوناگون مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج بررسی ها، نشان داد که توانمندی های شناختی این سالمندان از زمان بازنشستگی تا ۴ سال بعد از آن به طور فزاینده ای کاهش می یابد.
از سوی دیگر، سالمندانی که پس از بازنشستگی در تمرینات منظم از قبیل راهپیمایی، آهسته دویدن، دوچرخه سواری و حرکات موزون شرکت داشتند در نمرات آزمون های شناختی آنها در طول ۴ سال کاهشی صورت نگرفته بود. (همان نکات مهم در ورزش – )
در پژوهشی دیگر که در ژاپن انجام گرفت ۸۲۷ نفر از سالمندان بالای ۶۵ سال در طول یک دوره ۷ ساله، مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج حاکی از آن بود سالمندانی که هر روز در تمرینات ورزشی شرکت می کنند و همچنین سالمندانی که فعالیت بدنی متوسط تا شدید، قسمتی از کار روزانه آنها را تشکیل می دهد در مقایسه با سالمندان کم تحرک تر به طور معنی داری کمتر به بیماری آلزایمر مبتلا می شوند. در واقع بسیاری از پژوهشگران معتقدند که یک زندگی پرتحرک ممکن است افراد را در برابر ابتلا به بیماری آلزایمر مقاوم سازد. (همان نکات مهم در ورزش – )
در مطالعه ای که به منظور تبیین علل بهبود حافظه در اثر تمرینات ورزشی بر روی موش ها انجام گرفت، ابتدا گروهی از موش ها به دو دسته تقسیم گردیدند. به یک دسته اجازه داده شد که به طور آزادانه بر روی چرخ گردان بدوند. در مقابل، دسته دیگر هیچ گونه تمرینی انجام نمی دادند. وقتی که این دو گروه از لحاظ ساختارهای مغز با یکدیگر مقایسه شدند معلوم شد که در موش های دونده ، سلول های بیشتری در ناحیه هیپوکامپ وجود دارد. این ساختاری است که در حافظه و یادگیری نقش تعیین کننده ای دارد.
پژوهشگران معتقدند که ممکن است فرآیندهای مشابهی در مغز انسان وجود داشته باشد. به عبارت دیگر، تمرینات ورزشی ممکن است موجب تقویت ساختار هیپوکامپ در انسان شوند.
دکتر نیکل برکتولد معتقد است که تمرینات ورزشی برای سلامت جسم و روان، به یک اندازه، ضرورت دارد. کشف هیجان انگیزی که صورت گرفته این است که تمرینات ورزشی علاوه بر افزایش جریان خون در مغز، میزان تولید مولکول BDNF را هم افزایش می دهند. BDNF نوعی فاکتور رشد است که نرون های مغز را در مقابل آسیب و صدمه مقاوم می کند و به بقای آنها کمک می کند. این مولکول همچنین می تواند از تباهی سلولها در اثر بیماری های آلزایمر و پارکینسون جلوگیری کند. (همان نکات مهم در ورزش – )
دکتر برکتولد مدعی است که بر طبق نتایج آزمایش هایی که اخیراً در رابطه با تاثیر ورزش بر حافظه انجام شده، افزایش میزان تولید BDNF می تواند بر یادگیری و حافظه تاثیر مثبت داشته باشد. بنابراین در نتیجه تمرینات ورزشی، میزان جریان خود در مغز، تعداد سلول های مغز در ناحیه هیپوکامپ و ترشح مولکول های حفاظتی مانند BDNF افزایش می یابد. مجموعه این فرآیندها می تواند موجب بهبود حافظه و به تعویق انداختن بیماری آلزایمر شوند.
دکتر کریستین یافه استاد روان پزشکی و عصب شناسی دانشگاه کالیفرنیا در سانفرانسیسکو معتقد است که انجام تمرینات ورزشی می تواند کاهش توانمندی های شناختی را که در اثر سالمندی حادث می شود به تاخیر اندازد. تمرینات ورزشی با افزایش رشد سلول های عصبی و گسترده شدن ارتباطات بین سلولی که برای یادگیری و حافظه ضرورت دارد می تواند مغز را جوان و فعال نگهدارند.
تاثیرات تمرین بر سلول های عصبی ناشی از افزایش جریان خون در مغز است که منجر به آزاد شدن فاکتورهای رشد می شود و می تواند از سکته مغزی پیشگیری نماید. از سوی دیگر تمرینات ورزشی می تواند مانند برخی ترکیبات دارویی، موجب آزادسازی سروتونین، نوراپی نفرین و دوپامین شود.
دکتر یافه در یک بررسی طولی، گروهی از زنان بالای ۶۵ سال را به مدت ۸ سال و با در نظر گرفتن میزان فعالیت جسمانی آنان (از قبیل دویدن، دوچرخه سواری، باغبانی و پیاده به خرید رفتن) مورد مطالعه قرار داد. پس از انجام آزمون های شناختی حافظه، جهت یابی، محاسبات عددی، بیان و توجه و با کنترل سایر عوامل دخیل در سلامتی مانند آموزش، جایگاه اجتماعی، سلامتی عمومی، افسردگی و سیگار کشیدن معلوم شد که تمرینات بدنی تاثیر مستقیمی بر کارکردهای شناختی دارند. زن هایی که بیشتر در فعالیت ها مشارکت داشتند به طرز معنی داری کمتر به اختلال در توانمندنی های ذهنی دچار شده بودند.
بر طبق یافته های انجمن علم عصب نگر آمریکا که بر اساس آزمایش بر روی موش ها بدست آمده اند، تمرینات ورزشی می تواند در بهبود طیف وسیعی از بیماری ها موثر باشد. ظاهراً بهبود بسیاری از بیماری های دستگاه عصبی بر اثر تکثیر مجدد سلول های مغز صورت می گیرد. قبلاً تصور می شد که مغز، ساخت سلول های جدید را خیلی زود در جریان رشد متوقف می کند، اما در سال های اخیر پژوهشگران شواهد روشنی یافته اند که نشان می دهد مغز به تولید سلول های جدید در طول حیات خود ادامه می دهد البته حتی بدون رشد نرون های جدید هم ممکن است ساختار مغز به دو طریق تغییر کند، زیرا سلول های گلیا که در تغذیه نرون ها و دفع مواد زاید و سمی نقش دارند می توانند تکثیر شوند و انشعابات دندریتی نرون ها هم می تواند رشد کرده و افزایش یابد. (کالات، ۱۳۷۵)
تمرینات ورزشی موجب تکثیر سلول های مغز بویژه در ناحیه هیپوکامپ می شود. این ساختار در انتقال اطلاعات از حافظه کوتاه مدت به بلند مدت دخالت دارد. در آزمایش هایش که بر روی موش ها انجام گرفت معلوم گردید که موش هایی که بر روی چرخ گردان، مسافتی معادل ۴ تا ۶ مایل در روز می دویدند، تعداد نرون های هیپوکامپ در مغزشان شدیداً افزایش می یافت. اما موش هایی که از دویدن محروم بودند در مغزشان تغییری مشاهده نشد. موش های دونده همچنین، در یادگیری ماز (مسیر پر پیچ و خم)، مهارت بیشتری از خود نشان می دادند. جالب این است که حتی موش های دونده، از تیره ای از موش ها انتخاب می شدند که بطور ارثی در یادگیری ضعیف بودند ولی باز هم دویدن توان یادگیری آن ها را افزایش می داد. همچنین مشاهده گردید که دویدن از افت عملکرد ناشی از سالمندی در یادگیری پیشگیری می کند. (یافه، ۲۰۰۱)
ظاهراً مطلوب یا نامطلوب بودن تمرینات، برای آزمودنی می تواند در میزان تاثیر آنها بر مغز نقش عمده ای داشته باشد. وقتی گروهی از موش ها به جای دویدن، به شنا کردن پرداختند هیچ گونه تغییری در توانایی یادگیری و حافظه آنها مشاهده نگردید. شاید از آنجایی که جوندگان به شنا کردن علاقه ای ندارند. فشار روانی ناشی از شنای اجباری مانع از هر گونه تغییر مفیدی در مغز موش ها و توانایی یادگیری و حافظه آنان شده بود.(یافه، ۲۰۰۱)
عاملی که موجب افزایش توانایی موش های دونده در یادگیری شده بود ترشح مولکول BDNF بود. زیرا این مولکول می تواند از حیات سلول های عصبی و عملکرد بهینه آنها حمایت کند. میزان این مولکول پس از انجام تمرینات در هیپوکامپ افزایش می یابد. (همان نکات مهم در ورزش – )
به طور کلی پژوهشگران دریافتند که محیط های چالش برانگیز که شامل سه عامل موقعیت های یادگیری فشرده، تعامل های اجتماعی و فعالیت های فیزیکی هستند نقش مهمی در افزایش تعداد سلول های مغز در جانداران مختلف و حتی در انسان دارند.
گردآوری و تنظیم : گروه ورزشی توصیه

درباره ی Abtin

Abtin

مطلب پیشنهادی

فواید دویدن

فواید دویدن

دویدن از طریق تقویت استخوان ها و ماهیچه ها سرعت سیر پیری را کاهش می …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *